حدیث معرفت حضرت امیرالمؤمنین(ع) به نورانیّت

نَعَم یا سَلمانُ وَ یا جُندَبُ! وَ صارَ مُحَمَّدٌ صلّی الله علیه و آله و سلّم «یس وَ القُرآنِ الحَکِیمِ»(1)، وَ صارَ مُحَمَّدٌ صلّی الله علیه و آله و سلّم«ن وَ القَلَمِ»(2)، وَ صارَ مُحَمَّدٌ صلّی الله علیه و آله و سلّم «طه ما أَنزَلنا عَلَیکَ القُرآنَ لِتَشقی»(3)،‏ وَ صارَ مُحَمَّدٌ صلّی الله علیه و آله و سلّم صاحِبَ الدَّلالاتِ، وَ صِرتُ أَنَا صاحِبَ المُعجِزَاتِ وَ الآیاتِ، وَ صارَ مُحَمَّدٌ خاتَمَ النَّبیّینَ وَ صِرتُ أَنَا خاتَمَ الوَصیّینَ، وَ أَنَا «الصِّراطُ المُستَقِیمُ»(4) وَ أَنَا النَّبَأُ العَظِیمُ «الَّذی هُم فیهِ مُختَلِفُونَ»(5) وَ لا أَحَدٌ اختَلَفَ إِلاّ فی وَلایَتی، وَ صارَ مُحَمَّدٌ صاحِبَ الدَّعوَةِ وَ صِرتُ أَنَا صاحِبَ السَّیفِ، وَ صارَ مُحَمَّدٌ نَبیّاً مُرسَلاً وَ صِرتُ أَنَا صاحِبَ أَمرِ النَّبیِّ صلّی الله علیه و آله و سلّم قالَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ:  «یُلقِی الرُّوحَ مِن أَمرِهِ عَلی‏ مَن یَشاءُ مِن عِبادِهِ» (6) وَ هُوَ رُوحُ اللهِ لا یُعطیهِ وَ لا یُلقی هذَا الرُّوحَ إِلاّ عَلی مَلَکٍ مُقَرَّبٍ أَو نَبِیٍّ مُرسَلٍ أَو وَصیٍّ مُنتَجَبٍ، فَمَن أَعطاهُ اللهُ هذَا الرُّوحَ فَقَد أَبانَهُ مِنَ النّاسِ وَ فَوَّضَ إِلَیهِ القُدرَةَ وَ أَحیَا المَوتَی وَ عَلِمَ بِمَا کانَ وَ مَا یَکُونُ وَ سارَ مِنَ المَشرِقِ إِلَی المَغرِبِ وَ مِنَ المَغرِبِ إِلَی المَشرِقِ فِی لَحظَةِ عَینٍ، وَ عَلِمَ ما فِی الضَّمَائِرِ وَ القُلُوبِ وَ عَلِمَ ما فِی السَّماواتِ وَ الأَرضِ.

 

عَلی وَلیُّ الله

 

حضرت محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم ” یس والقران الحکیم” شد و حضرت محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم ” ن والقلم” شد و حضرت محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم “طه ما انزلنا علیک القران لتشقی” شد و حضرت محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم صاحب دلالتها و راهنمایها شد و من صاحب معجزات و نشانه ها شدم؛ و حضرت محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم آخرین پیامبر شد و من آخرین وصی شدم. منم “صراط المستقیم” و منم “نبا العظیم الذی هم فیه یختلفون” و احدی(از اهل اسلام) اختلاف نکرده مگر در ولایت من. حضرت محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم صاحب دعوت شد و من صاحب شمشیر شدم. حضرت محمّد صلّی الله علیه و آله و سلّم پیامبر مرسل شد و من صاحب امر پیامبر صلّی الله علیه و آله و سلّم شدم.

خدای عزّ و جل می فرماید: “خداوند روح را به امر خود بر هر یک از بندگان خویش که بخواهد می فرستد” و آن همان روح الهی است که این روح را جز به فرشته مقرّب یا پیامبر مرسل و یا وصی برگزیده نمی دهد و نمی فرستد. هر کس که خداوند این روح را به او داد هر آینه وی را از دیگر مردمان جدا و متمایز ساخته وقدرت را به وی واگذار نموده و چنین شخصی مردگان را زنده می کند و آنچه بودو می باشد را می داند و در یک چشم به هم زدن از مشرق به مغرب و از مغرب به مشرق  می رود و آنچه در درون ها و دل هاست را می داند و به آنچه در آسمانها و زمین است آگاه است.

ادامه دارد…

 

1– سوره یس / آیه های 1و2 .

2- سوره قلم / آیه 1 .

3- سوره طه / آیه های 1 و 2 .

4- سوره حمد / آیه 6 .

5- سوره نبا / آیه های 2 و 3 ، (خبر بزرگی که آنان(امت آخر زمان) در آن اختلاف می کنند).

6- سوره المؤمن / آیه 15 .

اللهم عجل لولیک الفرج

مطالب مرتبط