حدیث معرفت حضرت امیرالمؤمنین(ع) به نورانیّت

      یَقُولُ: ما أُمِرُوا إِلاّ بِنُبُوَّةِ مُحَمَّدٍ صلّی الله علیه و آله و سلّم وَ هُوَ الدّینُ الحَنیفیَّةُ المُحَمَّدیَّةُ السَّمحَةُ، وَ قَولُهُ « یُقیمُونَ الصَّلاةَ » فَمَن أَقامَ وَلایَتی فَقَد أَقامَ الصَّلاةَ وَ إِقَامَةُ وَلایَتی صَعبٌ مُستَصعَبٌ لا یَحتَمِلُهُ إِلاّ مَلَکٌ مُقَرَّبٌ أَو نَبیٌّ مُرسَلٌ أَو عَبدٌ مُؤمِنٌ امتَحَنَ اللهُ قَلبَهُ لِلإیمانِ. فَالمَلَکُ إِذا لَم یَکُن مُقَرَّباً لَم یَحتَمِلهُ، وَ النَّبیُّ إِذا لَم یَکُن مُرسَلاً لَم یَحتَمِلهُ، وَ المُؤمِنُ إِذا لَم یَکُن مُمتَحَناً لَم یَحتَمِلهُ.

      « وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ ۚ وَذَٰلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ » (1)

      قُلتُ یا أَمیرَالمُؤمِنینَ! مَنِ المُؤمِنُ وَ ما نِهایَتُهُ وَ ما حَدُّهُ حَتّی أَعرِفَهُ؟ قالَ علیه السّلام: یا أَبا عَبدِ اللهِ! (2) قُلتُ: لَبَّیکَ یا أَخا رَسُولِ اللهِ. قالَ: المُؤمِنُ المُمتَحَنُ هُوَ الَّذی لا یُرَدُّ مِن أَمرِنا إِلَیهِ شَی‏ءٌ إِلاّ شُرِحَ صَدرُهُ لِقَبُولِهِ وَ لَم یَشُکَّ وَ لَم یَرتَب. (3)

      اِعلَم یا أَبا ذَرٍّ! أَنَا عَبدُ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ خَلِیفَتُهُ عَلی عِبادِهِ، لا تَجعَلُونا أَرباباً وَ قُولُوا فی فَضلِنا ما شِئتُم فَإِنَّکُم لا تَبلُغُونَ کُنهَ ما فِینا وَ لا نِهایَتَهُ، فَإِنَّ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ قَد أَعطانا أَکبَرَ وَ أَعظَمَ مِمّا یَصِفُهُ وَ أَصِفُکُم أَو یَخطُرُ عَلی قَلبِ أَحَدِکُم فَإِذا عَرَفتُمُونا هکَذا فَأَنتُمُ المُؤمِنُونَ.

      قالَ سَلمانُ: قُلتُ: یا أَخا رَسُولِ اللهِ، وَ مَن أَقامَ الصَّلاةَ أَقامَ وَلایَتَکَ؟

 

عَلی وَلیُّ الله

     

      خداوند فرمود: امر نشدند مگر به پيامبری حضرت محمّد(ص)؛ و آن دين و آيين يکتا پرستی آسان محمّدی است. و اين کلام خدا که فرمود: ” نماز به پا دارند” پس هر کس که ولايت مرا به پا داشت نماز را به پا داشته است. و بر پا داشتن ولايت من سخت و دشوار است و جز فرشته مقرب درگاه الهی يا پيامبر مُرسل و يا بنده ای که خداوند قلب او را به ايمان  آزموده باشد کسی متحمّل آن نمی باشد. پس فرشته وقتی مقرب نباشد تحمّل آن را نخواهد داشت و پيامبر هنگامي که مُرسل نباشد تحمّل آن را نخواهد داشت و مؤمن وقتی که آزموده نباشد تحمّل آن را نخواهد داشت.

      عرض کردم ای امير مؤمنان! مؤمن کيست و منتها و مرز ايمان چيست؟ [بیان بفرمایید] تا آن را بشناسم.حضرتش علیه السّلام فرمود: ای ابا عبدالله! عرض کردم : بلی ای برادر رسول خدا! فرمود: مؤمن آزموده همان کسی است که هيچ چيزی از ما به او نمی رسد مگر اين که سينه اش را برای پذيرفتن آن گشاده می سازد و دچار شک و ترديد ( و رویگردانی) نمی شود. ای اباذر! بدان که من بنده خدای عزّوجل و خليفه او بر بند گانش می باشم. ما را به مثابه خدايان قرار ندهيد و ديگر هر آنچه می خواهيد در فضيلت ما بگوييد (که هر آنچه بکوشید و به گمان خویش بلندپروازی کنید) به کُنه و حقيقت و منتهای آنچه در ما وجود دارد نمی رسيد  – و خدای عزوجل به ما بزرگتر و عظيم تر از آنچه که خود وصف می نمايد و آنچه من توصيف می کنم و يا به دل هر يک از شما خطور می کند عطا نموده است. پس آن گاه که ما را اين گونه شناختيد مؤمن می باشيد.

سلمان گفت: عرض کردم ای برادر رسول خدا ! هر کس نماز را به پاداشت ولايت شما را به پا داشته است؟

ادامه دارد…

 

  1. سوره بیّنه/آیه 5.
  2. فی نسخه: و لم یرتد.
  3. ابا عبدالله،کنیه سلمان است.

اللّهم عَجِّل لولیک الفرج

مطالب مرتبط